مسجد آیة الله العظمی شیرازی

معروف به مسجد أبی الفضل العبّاس

بسم الله الرحمن الرحیم

مسجد پایگاه فکری موحّدان است ، مسجد نقطه وصل انسان با ابدیّت حق تعالی است ، مسجد اجابت دعوت خداوند بر سفره کرامت و راز و نیاز الهی است ، امام مجتبی (علیه الصلوة والسّلام) وقتی در جایگاه عبادت قرار می گرفت عرض می نمود «إلهی ضعیفُک بِبابِک» : خدایا میهمان تو بر درب خانه ات آمده ، مسجد مرکز ثقل ظهور عبودیّت و بندگی و تذلّل در برابر خالق متعال است .

در روایات و احادیث وارده از سوی ذوات مقدّسه معصومین اهل بیت عصمت و طهارت (صلوات الله وسلامه علیهم اجمعین) بنای مسجد از پاداش های والائی برخوردار است ، تا آنجا که فرموده اند :« من بَنی لله مسجداً ولو مثل مفحص قطاة بنی الله له بیتاً فی الجنّة» : هر کس برای خدا مسجدی بسازد ولو به مقدار جای تخم گذاردن سنگخوار (که پرنده ای کوچک است) باشد خداوند متعال برای او کاخی در بهشت می سازد ، بنای مسجد یعنی بنای خانه توحید ، بنای مسجد یعنی اقتداء نمودن به حضرت ابراهیم خلیل (علیه الصّلوة والسّلام) ، بنای مسجد یعنی إحیاء ذکر و یاد إلهی در گستره همیشه تاریخ و یعنی رونق بخشیدن به خیمه موحّدان . بر این اساس بزرگان دین و علماء و صلحاء در طول تاریخ اسلام سعی در بناء مساجد می نمودند ، زیرا به این جهت ایمان داشتند که مساجد مظهر توحید الله است .

مسجد شیخ طوسی رضوان الله عليه ، مسجد ابن ادریس رحمة الله عليه، مسجد شیخ انصاری قدّس الله نفسه و ده ها و صدها مساجدی که مستقیماً متعلّق به فقهاء بزرگ شیعه در طول تاریخ تشیّع می باشد ، دلیل واضحی بر اهتمام ورزیدن آنان به تأسیس و احداث مساجد است .

مرجع عالیقدر مرحوم آیت الله العظمی شیرازی ( قدّس الله نفسهُ الزّکیة ) که یکی از پیشگامان علماء ایجاد کننده مراکز دینی و علمی و عامّ المنفعه و ابنیه خیر می باشند در کنار دیگر خدمات ارزنده ای که در گوشه های مختلف کشورهای اسلامی و شهر مقدّس مشهد انجام داده اند ، در سال 1361 هـ ش مسجدی را در منظقه کوی طلّاب ( 30 متری / خیابان وحید ( دریا ) / وحید 13 ) بنیاد نهادند ، زمین این مسجد که در حدود پانصد متر مربّع می باشد از سوی یکی از برادران ایمانی به نام حاج محمّد شهرآبادی اهداء و وقف گردید که تولیت آن را با حضرت آیة الله العظمی شیرازی قرار داد ، بناء این مسجد در سال 1362 هـ ش  پایان یافت و هزینه قابل توجّهی را به خود اختصاص و با تأییدات الهی و عنایات خاصّه حضرت ولی عصر ارواحنا فداه و با همّت بالا و سعی و تلاش آیت الله زاده معظّم شیرازی (حاج سيد محمدعلی) به شکلی بسیار مناسب و مطلوب صورت گرفت و بر اساس میل و رغبت و علاقه واقف زمین ، مسجد به نام مبارک (حضرت اباالفضل علیه السلام) نام گذاری گردید و طیّ مراسم با شکوهی در شب نیمه ماه مبارک رمضان سال 1362 ( همزمان با سالروز میلاد امام حسن مجتبی – علیه الصلوة والسّلام- ) افتتاح گردید و از آغاز افتتاح تا به امروز این مسجد یکی از پایگاه های عبادت خداوند متعال و برگزاری نماز جماعت و جلسات مذهبی و در ایّام سوگواری و عزاداری و نیز موالید و اعیاد ذوات مقدّسه معصومین صلوات الله وسلامه علیهم أجمعین می باشد .